سرنگ

سرنگ در پزشکی وسیله ای است برای تزریق دارو یا حتی مواد خوراکی به بدن موجود زنده که اینکار از طریق حرکت یک پیستون (Plunger) که داخل یک محفظه یا سیلندر (Barrel) قرار دارد انجام می‌گیرد.

اغلب به همراه سرنگ ها باید از سرسوزن با گیج مناسب جهت تزریق دارو استفاده کرد. با اینحال برخی از سرنگ ها مانند سرنگ گاواژ که برای تزریق مواد خوراکی از طریق لوله معده استفاده می‌شوند نیازی به سرسوزن ندارند.
امروزه اغلب سرنگ ها از جنس پلاستیک ساخته می شوند و بعد از یکبار مصرف دور انداخته می‌شوند. در زمان های قدیم اغلب از سرنگ های شیشه ای استفاده می شد و بعد از هربار مصرف سرنگ با حرارت و در آب جوش دوباره استریل شده و مورد استفاده قرار می گرفت. علاوه بر اینها همچنان از سرنگ های فلزی نیز در دامداری ها و برخی موارد دیگر استفاده می شود.
سایزبندی سرنگ ها بسیار متنوع است و اغلب سرنگ ها در سایز های 0.5، 1، 2، 2.5، 3، 5، 10، 20، 30 و 50 سی سی تولید و عرضه می شوند.
دسته بندی سرنگ ها از نظر نوع استفاده:
   – سرنگ انسولین
   – سرنگ خود تخریب
   – سرنگ دندان پزشکی
   – سرنگ گاواژ
   – سرنگ توبرکولین
   – سرنگ دهانی
دسته بندی سرنگ ها از نظر نحوه اتصال سرسوزن به سرنگ:
   – لوئراسلیپ: در این نوع سرنگ، سرسوزن روی سرنگ لیز خورده و با فشار جا می رود.
   – لوئرلاک: در این نوع سرنگ، سرسوزن به سوزن پیچ می شود و با چرخش سرسوزن روی سرنگ می توان آنرا محکم کرد. مزیت این نوع سرنگ به حداقل رساندن امکان نشت مایع درون سرنگ است.
    – خارج از مرکز: در این نوع سرنگ، سرسوزن در مرکز سرنگ قرار نگرفته و با کمی فاصله از مرکز برل روی سرنگ محکم می شود.
    – کاتتری: نوک این سرنگ ها همانند سرنگ های لوئراسلیپ مخروطی می باشد اما کشیده تر و باریک تر است و اغلب برای تمیز کاری زخم و کاتتر استفاده می شود.

 

This entry was posted in . Bookmark the permalink.